‫اینقدر عنق نباش جویی.
‫داشتم سربه‌سرت می‌ذاشتم.
‫نمی‌خواستم چوب بیسبال رو تو سرت بزنم.
‫فکر نمی‌کردم اینقدرا هم درد داشته باشه.
‫فکر نمی‌کردی؟! ‫خیلی هم درد داره.
‫تیم ترجمۀ تی‌وی‌وُرلد تقدیم می‌کند. ‫TVWorld.info
‫زیرنویس از مسیح محمودزاده ‫masihm.ir | @masih_mzsh
‫«فراری کوچولو»
‫این لنیه. داداشِ بزرگمه.
‫امروز ۱۲ سالش میشه.
‫اون سازدهنیه، کادوی تولدشه.
‫لنی خوب سازدهنی می‌زنه. ‫بازی بیسبالش هم خوبه.
‫نباید کادوی تولد بهش می‌دادن، ‫چون همیشه اذیتم می‌کنه.
‫حتی نمی‌ذاره به سازدهنیش دست بزنم!
‫این داداش کوچیکمه، جویی.
‫همه میگن: «نمیشه ببوسیش؟ یالا دیگه! ببوسش.»
‫جویی بچۀ بدی نیست.
‫ولی تابستون‌ها موی دماغمه؛ ‫چون وقتی مامانم میره سر کار، باید مواظبش باشم.
‫خدا رو شکر که امروز تعطیله!
‫جویی نسبت به سنش خیلی سرش میشه؛ ‫مخصوصاً دربارۀ اسب‌ها.
‫تموم فکر و خیالش اسبه.
‫عمراً تا حالا بچه‌ای دیده باشین که ‫اینقدر کشته‌مردۀ اسب‌ها باشه!
‫بیاین بریم بازی کنیم.
‫باشه. ولی لازم نبود از دستم بقاپیش.
‫منم میام بازی لنی.
‫تو می‌خوای با ما بازی کنی؟!
‫باشه، ولی تفنگتو در بیار.
‫- نمی‌خوام درش بیارم. ‫- پس بازی نمی‌کنی.
‫می‌خوام بازی کنم!
‫باشه، بیا.
‫- می‌خوای اول تو بزنی، لنی؟ ‫- باشه هری.
‫- من می‌خوام اول بزنم! ‫- اینو نیگا!
‫- تو برو توپگیر باش وروجک. برو که بری! ‫- هل نده!
‫میگم چارلی...
‫- چند بار توپ زدی؟ ‫- پونزده بار.
‫من هنوز نزدم.
‫- تو که تا حالا هیچ توپی نگرفتی. ‫- سمت من نزدین.
‫این یکی واسه تو جویی.
‫گرفتم. حالا نوبت منه.
‫بیاین بچه‌ها. بسه دیگه.
‫نمیای لنی؟
‫نوبت منه! نوبت منه!
‫- چقدر خودمو واسه خاطر این اذیت کنم. ‫- واینسادین که من بزنم!
‫خیلی هوا گرمه.
‫خدا کنه فردا که میریم پارک ساحلی، ‫از اینم گرمتر بشه.
‫بچه‌ها! نزدیک بود یادم بره.
‫اینجا رو!
‫راس‌راسَکیه!
‫آره. مامانم واسه تولدم بهم داده؛ ‫که برم پارک ساحلی.
‫- ایول! می‌تونیم همه‌مون بریم چتربازی! ‫- واسه چی خودتو وسط می‌ندازی؟!
‫خودم تنهایی، هر چقدر دلم می‌خواد میرم چتربازی!
‫توپو بده. ‫می‌خوام تمرینِ نشونه‌گیری کنم که فردا جایزه ببرم.
‫می‌دونی... همون بازیه که باید بطری‌ها رو بزنی.
‫آره. فکر کنم بدونم چادرِ بازیش کجاست.
‫بیاین بچه‌ها.
‫زدی تو خال!
‫عالی انداختی.
‫- بذارین منم بزنم. ‫- واسه چی؟ تو که لازم نیست تمرین کنی.
‫تو که با ما پارک ساحلی نمیای!
‫درسته جویی کوچیکتر از اینه که باهامون بیاد، ‫ولی لازم نیست به رخش بکشی.
‫هه! نه که تو از خدات نیست فردا ‫از دست داداشت راحت شی!
‫چرا، از خدامه. ‫ولی مجبور نیستی به رخش بکشی.
‫تو رو خدا لنی، بذار منم بزنم.
‫بیا. بزن ببینم.
‫دیدی؟ بمونی بهتره.
‫- به نظرت تیم داجرز باهاش قرارداد می‌بنده؟ ‫- نه، واسه جاینتس بازی می‌کنه.
‫بیاین بچه‌ها. من باید برم.
‫ما هم بهتره دیگه راه بیفتیم. ‫بیا جویی.
‫مامان! مامان!
‫مامان، لنی داره اذیت می‌کنه.
‫آروم باش. راه دور زنگ زدم.
‫پیش دکتر رفتی؟
‫مطمئنی همینه؟
‫یا که تشخیص اولیه‌شه؟
‫حتماً، حتماً.
‫بالاخره یه کسی باید باشه...
‫به هلن زنگ زدی؟
‫خب...
‫باشه.
‫مامان!
‫ساکت باش! ‫مامان داره با تلفن حرف می‌زنه.
‫چی شده مامان؟
‫مامان‌بزرگ حالش خوب نیست بچه‌ها. ‫باید برم پیشش.
‫مامان‌بزرگ می‌خواد بمیره مامان؟
‫زبونتو گاز بگیر، خنگ خدا.
‫نگران نباش مامان. حالش خوب میشه.
‫می‌خوام واسه یه روز برم. ‫فردا بعد از ظهر برمی‌گردم.
‫فردا بعد از ظهر؟! ‫یعنی امروز میری؟
‫آره، عزیزم.
‫ساعت ۲ سوار قطار میشم.
‫ولی مامان... من فردا...
‫- تا اون موقع کی پیش جویی می‌مونه؟ ‫- خودت.
‫آخه مامان...
‫می‌خواستم فردا با بچه‌ها برم پارک ساحلی.
‫با پول کادوی تولدم!
‫نمی‌خوام جویی رو با خودم ببرم.
‫نمیشه عزیزم. جویی اجازه نداره ‫پارک ساحلی بره. تو هم همینطور.
‫می‌دونم ناراحتی لنی، ولی وضعیت اضطراریه.
‫چرا من اجازه ندارم مامان؟ ‫چرا جویی خودش تنهایی خونه نمونه؟
‫نمی‌خوام تنهایی خونه بمونم.
‫لنی، اگه بابات زنده بود، ‫اوضاع خیلی فرق می‌کرد؛
‫- ولی حالا دیگه تو مرد خونه‌ای. ‫- نمی‌خوام مرد خونه باشم.
‫می‌خوام با بچه‌ها برم پارک ساحلی.
‫اینو نمی‌خوای! اونو می‌خوای!
‫فکر کردی خوشم میاد هر روز برم فروشگاه زنجیره‌ای...
‫و کل روز سرپا پشت پیشخون وایسم، ‫بعدشم برگردم اینجا خونه‌داری کنم؟!
‫مجبورم برم، وگرنه گشنه می‌مونیم.
‫تو هم باید فردا مواظب جویی باشی.
‫سگرمه‌هاتو جمع کن.
‫چیزی نشده که حالا.
‫می‌تونی یه روز دیگه بری پارک ساحلی.
‫بیا ناهارتو بخور لنی.
‫لنی...
‫حواست باشه جویی سر ساعت بخوابه‌ها!
‫خودتم پیشش خونه بمون.
‫لنی، یه لیست خرید با ۶ دلار پول براتون می‌ذارم.
‫۱ دلاری با ۵ دلاری.
‫مطمئن شو پول خُردی که بهت میدن درست باشه.
‫فراموش نکنیا! باشه؟
‫در ضمن اگه یه وقت چیزی شد، ‫برید پیش همسایه‌مون، خانم کارلسون.
‫موهات کاموایی، تنت خمیری!
‫من نمیرم پارک، تو هم نمیری! هاهاها!
‫لنی؟
‫اگه فردا هوا خوب بود، با جویی برین بیرون.
‫نمی‌خوام صبح تا شب توی خونه کِز کنین.
‫می‌دونم که از داداشت خوب مراقبت می‌کنی. ‫تو پسر خوبی هستی، لنی.
‫خدا رو شکر که دو تا پسر مثل ماه دارم.
‫لنی!
‫جویی...
‫بشقابتو پر کردم ولی لب به غذا نزدی!
‫گشنه‌م نیست.
‫انگار گنجیشک نوک زده. شیرتو تموم کن.
‫لیست خرید و پول‌ها رو اینجا زیر تلفن می‌ذارم.
‫خدافظ لنی.
‫خدافظ.
‫خدافظ جویی.
‫خدافظ مامان.
‫خدافظ بچه‌ها.
‫برو پی کارت!
‫[تولودت موبارک]
‫تولدت مبارک.
‫برو بکپ دیگه!
‫- بیا بازی کنیم لنی. ‫- نه!
‫مامان گفت باید پیشم بمونی.
‫می‌خوام بازی کنم.
‫اینقدر پیله نکن.
‫می‌خوای بازی کنی؟
‫باشه. بیا قایم‌موشکا بازی کنیم.
‫باشه.
‫بشمار.
‫ده...
‫چی شده؟
‫- نمی‌تونم فردا بیام بچه‌ها. ‫- یعنی چی نمی‌تونی بیای؟!
‫نمی‌تونم دیگه، همین.
‫باید خونه بمونم، مواظب جویی باشم.
‫مادرم رفته مسافرت.
‫- باید مواظب جویی باشم. ‫- ای بابا...
‫هی لنی...
‫اینجا رو نیگا!
‫مطمئنم الان از خداته این تو باشی، اینم جویی.
‫جویی اینقدر خون نداره.
‫- من می‌دونم چطور از دست داداشت راحت شی. ‫- چطور؟
‫زیر پیاده‌رو خاکش کن، روشم سیمان بمال.
‫عمراً جسدشو پیدا کنن.
‫ای بابا... باید اول کشتش.
‫چرا؟
‫فقط یه پیشنهاد بود.
‫فهمیدم چی کار کنیم!
‫- با قندیل یخ می‌کشیمش. ‫- که چی بشه؟
‫دیگه آلت قتاله رو پیدا نمی‌کنن. آب میشه.
‫وسط تابستون، قندیل یخ از کجا بیاریم؟
‫یه دونه خوبش یادم اومد. ‫سرخپوست‌ها اینجوری می‌کشتن.
‫جویی رو می‌بریم بیابون،
‫بعد یه قالب یخ که وسطش مار زنگیه میاریم ‫و می‌ذاریم رو سینه‌ش.
‫- بعد خورشید قالب یخو آب می‌کنه. ‫- بازم یخ؟
‫دیشب توی تلویزیون دیدم که ‫از گوش یارو خون بیرون می‌زد.
‫خون؟! خنگ خدا، سس گوجه‌ست!
‫سس گوجه‌ست؟ پس اینجوری خون نشون میدن...
‫بهتره لباستو عوض کنی لنی، ‫چون قراره خوب سس‌مالی شه.
‫کجا رفته بودی؟
‫چرا نیومدی دنبالم بگردی؟
‫همه جا رو دنبالت گشتم ولی نبودی.
‫خسته شدم از بس قایم شدم.
‫میگم جویی، هری یه تفنگ واقعی داره.
‫- واقعیه؟! ‫- آره. با خودش اورده کنار خرابه‌ها. بیا بریم.
‫سلام لنی.
‫اینجا رو نگاه کن.
‫بَنگ! وسط هدف!
‫یه شیر وسط بوته‌هاست!
‫بَنگ! وسط پیشونیش!
‫بده من دستم بگیرم.
‫تفنگش خوشگل نیست؟!
‫خیلی خوشگله هری. ‫از کجا اوردیش؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟ ‫همونجایی که بابام قایمش می‌کنه!
‫هی!
‫نذار جویی بهش دست بزنه.
‫- بچه‌تر از اینه که تفنگ دستش بگیره. ‫- نه، نیستم.
‫بذار اونم دستش بگیره بابا!
‫خب... باشه.
‫ولی منم باید دستم رو تفنگ باشه.
‫بذار ببینم.
‫خب، اینجوری تفنگ واقعی رو نگه می‌دارن.
‫از کجاش فشنگ می‌ذارن؟
‫از اینجا.
‫بگو بینَم جویی، دوست داری با فشنگ واقعی شلیک کنی؟
‫ولی من که فشنگ واقعی ندارم.
‫ببین!
‫اول اینجا می‌ذاریش.
‫بعد قفلش می‌کنی.
‫اینجوری.
‫آفرین، جویی.
‫حالا حواست جمع باشه جویی، ‫این تفنگ واقعیه، فشنگشم همینطور.
‫ممکنه کسی رو زخمی کنی، شایدم بکشی!
‫حالا نشونه بگیر.
‫عالی! حالا ماشه رو فشار بده.
‫یالا دیگه بچه سوسول، تا آخر!
‫لنی! لنی!
‫لنی تیر خورده! لنی تیر خورده!
‫- لنی؟ لنی؟ ‫- یعنی مرده؟ به نظرت مرده؟
‫آره، فکر کنم مرده.
‫درسته، مرده!
‫زدی کشتیش جویی. زدی برادرتو کشتی!
‫درسته، زدی کشتیش جویی.
‫نزدم، به خدا نزدم!
‫به نظرت باید به پلیس زنگ بزنیم جویی؟
‫به گمونم باید بزنیم. ‫حتماً عاقبت جویی صندلی الکتریکیه.
‫اعدامت می‌کنن جویی، بهت شوک الکتریکی میدن! ‫مگه نه چارلی؟
‫طفلی جویی... ‫نظرت چیه هری؟ بذاریم جویی بره.
‫اینجورم میشه.
‫اگه مادرش بفهمه که هر دوتا بچه‌ش مرده‌ن، ‫خدا می‌دونه چقدر از مردن لنی ناراحت میشه.
‫باید فرار کنی جویی!
‫می‌ذاریم یه ساعت زودتر بری، بعد به پلیس زنگ می‌زنیم. ‫به نفعته قایم بشی جویی!
‫دمتو بذار رو کولت بچه‌جون.
‫راست میگه. تا وقتی سر و صداها نخوابیده، نیا.
‫هی جویی! یه لحظه وایسا! ‫بیا بگیر.
‫واسه این که یاد و خاطره‌ش برات زنده بمونه. ‫دیگه به کار لنی نمیاد.
‫باید قیافه‌شو می‌دیدی! ‫باید می‌دیدی چطور فرار کرد، لنی!
‫هی... لنی؟
‫لنی؟
‫یه بار دیگه زنگ بزن تلفنچی.
‫دلم می‌خواد قیافۀ جویی رو وقتی می‌فهمه زنده‌ای، ببینم!
‫بچه‌ها، من یه فکری دارم!
‫میریم چندتا گل میاریم، ‫بعد می‌ذاریم روی صورتت و...
‫- به خودت می‌مال‍... ‫- مثل یه روح؟
‫- دقیقاً! ‫- نه. دیگه بسه.
‫همین الانشم دلم واسه جویی می‌سوزه.
‫بچه‌ها! سازدهنیم کو؟!
‫کنار خرابه‌ها جا گذاشتم.
‫- نه جا نذاشتی. به جویی دادمش. ‫- چی کار کردی؟!
‫درست شنیدی، دادمش به جویی؛ ‫بعد مطمئن شد که مردی.
‫اگه یه وقت سازدهنیم چیزیش بشه، ‫تو پولشو میدی.
‫- کی گفته؟! ‫- من میگم!
‫بچه‌ها...
‫تو کاری نداشته باش چارلی.
‫این کارهای الکی، همه‌ش زیر سر هریه.
‫گوش کن چی میگه!
‫همیشه سربه‌سر جویی می‌ذاره، ‫چون می‌ترسه با همقد و قوارۀ خودش در بیفته.
‫خب تو همقد و قوارۀ منی!
‫میگم بچه‌ها، من دیگه باید برم. ‫بچه‌ها، من باید برم.
‫تسلیم؟
‫دیگه نمی‌خوام تا آخر عمرم باهات حرف بزنم.
‫یه روز تلافیشو سرت در میارم. ‫این خط و این نشون!
‫جویی؟
‫جـویـی؟
‫جویی؟
‫[خیابان استیلول به سمت پارک ساحلی]
‫[چرخ‌وفلک اسب‌گردان. «حلقه رو بقاپ»]
‫آفرین.
‫خوبه. خوب.
‫عالی شد. همینجور بمون، تکون نخور. ‫لبخند بزن.
‫جویی. لبخند بزن.
‫خواهش می‌کنم.
‫لبخند بزن جویی.
‫تو رو خدا! لبخند بزن!
‫لبخند بزن.
‫لبخند بزن جویی.
‫خودشه! خوبه.
‫خیلی خب. همون لبخند قبلی.
‫یالا. آفرین.
‫خوبه. همینجور بمون.
‫گرفتم!
‫خیلی طول نمی‌کشه ظاهر بشه.
‫۳ دقیقه.
‫«لبخند بزن!»
‫«تکون نخور.»
‫اینجا رو! دستیار جدیدم!
‫جویی رو ندیدی، کریستی؟
‫دیروز دیدمش.
‫یه دونه بستنی یخی.
‫ممنون.
‫توپ پرت کن، جایزه ببر!
‫آسونه و حال میده! خرجشم فقط ده سِنته!
‫بیا بزن و بریزشون پایین!
‫ده سِنته. هر کسی برنده میشه!
‫بیا پسر جون.
‫هر کسی می‌تونه بزنه!
‫با ده سِنت، سه تا توپ.
‫فقط ده سِنت. ‫هر کسی برنده میشه!
‫بیاین مردم، بیاین.
‫جایزه ببرین.
‫آسونه و حال میده! خرجشم فقط ده سِنته!
‫بیاین بزنین و بریزینشون زمین!
‫نمیشه نزد!
‫ده سِنته. هر کسی برنده میشه!
‫بیاین مردم، بیاین بزنین و بریزین.
‫ده سِنته. هر کسی برنده میشه! ‫سریع بیاین.
‫هر کسی می‌تونه بزنه! ‫با ده سِنت، سه تا توپ.
‫نمیشه نزد!
‫چی کار می‌کنی؟
‫- امتیازها رو می‌نویسم. می‌خوای بازی کنی؟ ده سِنت میشه. ‫- باشه.
‫آخرین ضربه.
‫امتیازم چقدر شد آقا؟
‫چهارده.
‫بیا پایین کوچولو. بعدی منم، نوبتت تموم شد.
‫سر راهم وایساده آقا!
‫خوبه.
‫الو؟
‫سلام مامان.
‫آره خوبیم.
‫هر دوتامون خوبیم.
‫معلومه که مواظبشم.
‫نگران نباش مامان.
‫کی میای خونه؟
‫ساعت ۶؟
‫فردا؟
‫ساعت ۶؟
‫چیزی نشده مامان. ‫یه بار گفتم، هر دوتامون خوبیم.
‫باشه.
‫خدافظ.
‫ممنون.
‫هر کسی برنده میشه!
‫بیاین مردم، بیاین.
‫هر کسی می‌تونه بزنه!
‫با ده سِنت، سه تا توپ.
‫نمیشه نزد!
‫جایزه ببرین.
‫آسونه و حال میده! خرجشم فقط ده سِنته!
‫[دستشویی مردانه]
‫[اسب‌سواری]
‫[۲ دور با ۲۵ سِنت]
‫- صبح بخیر. ‫- صبحتون بخیر.
‫ویلی، دست‌هاتو اینجا بذار رفیق.
‫آفرین.
‫معلومه یه روز اسب‌سوار خوبی میشی. ‫از اون عالی‌هاش!
‫می‌خوام چندتا ترفندِ سوارکاری نشونت بدم، ویلی.
‫بعدش داستان اسب‌سواری یاد گرفتنم رو بهت میگم.
‫با همدیگه کیفِ این سواری رو می‌بریم، ویلی.
‫[نجات‌غریق‌ها باید کاملاً حواسشان به شناگرها باشد. ‫لطفاً با آن‌ها صحبت نکنید. برای یافتن فرزند گمشده‌‌اتان ‫به نزدیک‌ترین امدادگر یا مأمور پلیس مراجعه کنید.]
‫[جایگاه مخصوص نجات‌غریق‌ها]
‫خیلی ممنون.
‫بازم ممنون. ‫این که شیشه‌ش دورننداختنی نیست.
‫دورننداختنی دیگه چیه؟
‫دورننداختنی باشه، بهت پول میدن. ‫بیا نشونت میدم.
‫بذار کمکت کنم.
‫بیا جویی. اینجا رو می‌گفتم.
‫پنج‌تا!
‫پنج، ده، پونزده، بیست، بیست‌وپنج.
‫بیا بریم جویی.
‫عجله کن، داداشم اومد.
‫کجا سرتو انداختی میری؟! ‫چقدر پول گرفتی؟
‫۲۵ سِنت، ولی جویی هم کمک کرد.
‫مگه خلی؟ پول خودت نیست که ببخشی، ‫مال هر دومونه! بیا بریم.
‫زود باش دیگه، بخور.
‫اینقدر سرتو نجنبون. یالا.
‫عزیزم... آفرین.
‫اوه، پسر جون! ببین چی کار کردی.
‫حالا دوباره باید برم پای شیر آب که لیوانو پر کنم.
‫من میرم خانوم.
‫چه پسر باادبی! خیلی وقتتو نمی‌گیره.
‫لطفاً مواظب شیشه‌هام باشین.
‫بگیر.
‫هی آقا.
‫ممنون.
‫لطفاً یه کم فاصله بگیرین.
‫مگه نمی‌بینید نمی‌تونه نفس بکشه؟
‫- چی شد؟ ‫- داشت شنا می‌کرد که یهو رفت زیر آب.
‫یه کم جا باز کنین، جا باز کنین، ‫برین عقب لطفاً.
‫حتی داد نزد که کسی بیاد کمکش.
‫من اونجا وایساده بودم. سرمو که برگردوندم...
‫سه‌تا دیگه اوردم!
‫بیا بگیر.
‫پنج، ده...
‫بیست‌وپنج.
‫میشه یه ۲۵ سِنتی بدین؟
‫- نوبت توئه بچه‌جون؟ ‫- می‌خوام اون آقائه سوارم کنه.
‫جِی اینجا رو ببین، مشتری سفارشی داری.
‫مشتری سفارشی؟! خب، خب...
‫- اسمت چیه؟ ‫- جویی.
‫اسم من هم جِی‌‍ه.
‫بپر بالا جویی.
‫سوار شدیم. آماده‌ای جویی؟
‫نگاش کن، با گاوچرون‌ها مو نمی‌زنه!
‫...زین و افسارشو گذاشتم و آمادۀ آماده بودم.
‫بعدش...
‫کیت کارسون گفت: «اینجوری اسب‌سواری می‌کنن!» ‫(شخصیت اصلی سریال وسترن «ماجراهای کیت کارسون»)
‫چقدر سنگینی!
‫سواریِ خیلی خوبی بود جویی.
‫یه روزی قهرمانِ مردم میشی.
‫جدی میگم، یه قهرمان واقعی.
‫خب دیگه. خدانگهدار. بازم بهمون سر بزن.
‫هفت، نه، ده...
‫سلام جی!
‫جویی، تو که برگشتی!
‫- ۴ دور! ‫- ۴ دور؟ حتماً پولت از پارو بالا میره.
‫این دفعه می‌خوایم سوار این خوشگله بشیم جویی.
‫اسب خیلی خاصیه.
‫- به‌به، جویی. بازم تویی. ‫- آها!
‫نگاش کن!
‫همراه کی اومدی جویی؟
‫با مادرت اومدی؟
‫مادرت نیست؟ با بابات اومدی؟
‫چی شده جویی؟ کجا میری؟
‫چی شده؟ جویی؟
‫[مطالعۀ رایگان]
‫هی جویی!
‫بیا اینجا.
‫بیا. کمکم کن این اسبچه رو آماده کنم.
‫- عاشق اسب‌هایی، مگه نه؟ ‫- آره.
‫اگه می‌خوای گاوچرون خوبی باشی، ‫باید خیلی چیزها رو بدونی. مثلاً طناب انداختن.
‫گاوچرون‌ها باید کار با طناب رو بلد باشن. ‫مثلاً اینجوری بچرخونن.
‫بیا جویی. حالا نوبت توئه.
‫بیا، طنابو بگیر.
‫آفرین.
‫حالا از وسطش بپر. ‫آفرین! ادامه بده.
‫دست مریزاد.
‫یه چیز دیگه هم هست جویی. ‫گاوچرون باید بلد باشه گوساله‌ها رو مهار کنه. نگاه کن...
‫جویی، ببین! یه گوساله اونجاست!
‫حالا نوبت توئه.
‫آفرین، سوار شو.
‫داره میاد! آمادۀ پریدن باش!
‫دست بجنبون! اومد!
‫آفرین، گرفتیش. حالا گردنشو بگیر.
‫سریع، آرومش کن.
‫همینجوری.
‫چیزی نمونده.
‫گل کاشتی!
‫کارت با اسب‌ها خیلی خوبه جویی. ‫نظرت چیه اینجا کار کنی؟
‫- باشه! ‫- خب پس استخدامی.
‫راستی جویی، مدارک بیمه‌ت همراهته؟
‫معلومه که نداری. این اولین کارته.
‫خب به گمونم باید به پایتخت نامه بزنیم؟ ‫نظرت چیه؟
‫- خب، اسمت چیه؟ ‫- جویی نورتون.
‫آدرس خونه‌تون؟
‫خیابون وودسنِ ۱۱.
‫خیلی خب.
‫حالا چی کار کنم؟
‫اینو بگیر. به اسبچه آب بده. شیر آب اونجاست.
‫الو؟
‫کی؟
‫خونه نیست.
‫من لنی‌ام.
‫جویی؟
‫جویی؟!
‫گوش کنین آقا، من داداشِ بزرگشم.
‫بهش بگین لنی زنده‌ست.
‫آره، بگین زنده‌ست.
‫نذارین جایی بره، الان میام اونجا.
‫پارک ساحلی؟
‫پل چوبی...
‫آره، آره، می‌دونم کجاست.
‫باشه. نذارین بره.
‫پارک ساحلی.
‫- امروز شلوغ میشه. ‫- آره، آخر هفته‌ست پیت.
‫همینجوره.
‫من لنی نورتونم. برادرم کجاست؟
‫اینجا نیست.
‫اینجا نیست؟
‫نه، دیگه نیست.
‫وقتشه بگی قضیه چیه.
‫یه ش‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍... یه شوخی بود.
‫...بعدشم زنگ زدی خونه‌مون.
‫گوش کن لنی. به نظرم بهتره بری پیش پلیس.
‫- ولی اگه مادرم بفهمه... ‫- ممکنه بفهمه، ولی...
‫نمیشه که بذاریم بچۀ کوچیکی مثل جویی، ‫تنهایی توی پارک ساحلی ول بچرخه.
‫۷ سالشه فقط!
‫الان بهت میگم چجوری پلیس رو پیدا کنی.
‫حتماً به پلیس بگو که چرخ‌وفلک‌ها و ‫جاهایی که اسب‌سواری می‌کنن رو بگرده؛
‫چون داداش کوچیکه‌ت کشته‌مردۀ اسب‌هاست.
‫باشه، بهش میگم. ممنون.
‫سلام آقا، یه پسربچۀ موحنایی با هفت‌تیر ندیدین؟
‫نه، امروز ندیدم.
‫نه، پسر جون.
‫نوچ.
‫نه.
‫اینجا نبوده.
‫شرمنده بچه‌جون.
‫گولّه‌ها رو بغلتون و بادکنک ببر. ‫بیا یه بادکنک گنده برنده شو.
‫همه یه بادکنک گنده می‌برن.
‫- به نظر اینجا خوبه. ‫- آره، جا هم زیاده.
‫یه ورِش رو بگیر.
‫برو اون وَر.
‫مامانت کجاست؟
‫ببخشید آقا.
‫ببخشید آقا، رو شلوارم لم دادین.
‫آقا؟ رو شلوارم خوابیدین.
‫بیا گولّه بغلتون. ‫بیا گولّه بغلتون.
‫بیا یه بادکنک گنده برنده شو.
‫بیا گولّه بغلتون. ‫بیا گولّه بغلتون.
‫بیا یه بادکنک گنده برنده شو.
‫ببخشید آقا. ساعت چنده؟
‫سه.
‫[سه ساعت منتظر موندم. ‫یادم می‌مونه قالم گذاشتی! - سم]
‫[جویی، من نمردم. برو کنار دستگاه چطربازی منتظر بمون. - لنی]
‫[جویی، من مردم. برو کنار دستگاه چطربازی منتظر بمون. - لنی]
‫[جویی، من نمردم. برو کنار دستگاه چطربازی منتظر بمون. - لنی]
‫[جویی، من مردم. برو کنار دستگاه چطربازی منتظر بمون. - لنی]
‫[جویی، من مردم. برو کنار دستگاه چطربازی و خودتو بکش! - لنی]
‫[دستشویی زنانه] ‫[جویی، من نمردم. برو کنار دستگاه چطربازی منتظر بمون. - لنی]
‫[خودتو نکش جویی که پشیمون میشی!!!]
‫[خنگ خدا، چتربازی رو اشتباح نوشتی.] ‫[خودت خنگی خدایی، اشتباه درسته.]
‫[جویی، من نمردم. برو کنار دستگاه چطربازی منتظر بمون. - لنی]
‫- ساعت چنده خانوم؟ ‫- یه ربع به چهار.
‫[بیاید چترسواری کنید! ۷۶ متر ارتفاع!]
‫جویی!
‫جویی اینجا!
‫جــویــی!
‫جویی اینجا!
‫جـویـی!
‫- ساعت چنده آقا؟ ‫- پنج و ربع.
‫- از کجا میشه پلیسو پیدا کرد؟ ‫- پلیس؟ دنبال مأموری؟
‫آره.
‫خب... زیر پل چوبی یه قسمت واسه نگهداری بچه‌های گمشده‌ست. ‫دوتا خیابون پایین‌تره. احتمالاً اونجا پلیسو پیدا می‌کنی.
‫ممنون.
‫[خطر! از موج‌شکن فاصله بگیرید.]
‫[لبخند بزن؛ یه دنیا می‌ارزه، هیچی هم کنتور نمی‌ندازه!]
‫[کودکان گمشده]
‫جویی!
‫واسه چی فرار کردی؟ ‫باهات شوخی کردیم.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫بگیر لنی.
‫اگه نمرده بودی، سازدهنیتو برنمی‌داشتم.
‫بذار تا وقتی می‌رسیم خونه دستت باشه جویی.
‫مامان؟
‫ساعت شیشه! سر وقت رسیدیم!
‫سریالِ گاوچرونی گذاشته!
‫دلیجان از راه رسید.
‫- تکون نخور! ‫- مورگانِ ناکس! باز تو اومدی!
‫دستتو بکش، ول کن!
‫این چی چیه؟!
‫بهم دست نزن! مرتیکۀ...
‫حالت خوبه دخترخانوم؟
‫آره، خوبم.
‫مورگانِ ناکس داره فرار می‌کنه.
‫همینجا بمون دخترخانوم. ‫الان برمی‌گردم.
‫- کسی مورگان رو ندیده؟ ‫- نه، آب شده رفته زمین.
‫سلام بچه‌ها.
‫مامان!
‫- سلام جویی! ‫- مامان!
‫چشم‌هات...
‫چشم‌هاتون سرخ شده!
‫از دیروز که من رفتم، ‫یه کلّه جلوی تلویزیون نشستین، مگه نه؟
‫اشکالی نداره.
‫حالِ مامان‌بزرگ خوب میشه.
‫گوش کنین چی میگم.
‫آخر این هفته که داره میاد، همه‌مون میریم بیرون.
‫می‌خوام ببرمتون پارک ساحلی.
‫زیرنویس از مسیح محمودزاده ‫masihm.ir | @masih_mzsh
‫حمایت از من برای پیشبرد پروژه‌های بعدی: donate.masihm.ir ‫عضویت در خبرنامۀ جدیدترین زیرنویس‌ها: masihm.ir/subtitle
‫ریچی اندروسکو در نقش جویی
‫masihm.ir 17.03.2018 © ‫ver 1.3